Gaan we nu echt naar Kenia?
Nog maar net terug uit de sneeuw staat de wasmachine hier overuren te draaien. Winterkleding uit de koffers, zomerkleding erin — het voelt bijna onwerkelijk. Van dikke truien naar lichte kleding in twee dagen tijd. Even omschakelen dus.
En eerlijk is eerlijk: ik vind het ook best spannend. Niet zozeer vanwege Kenia zelf, maar door alles wat er in de wereld gebeurt. De onrust en oorlogsactiviteiten in het Midden-Oosten maken dat de situatie van dag tot dag verandert. Wat gebeurt er terwijl wij straks zo ver van huis zijn?
Toch probeer ik die gedachten los te laten en me te richten op waarom we deze reis maken. We gaan het project van Jan bezoeken, de handen uit de mouwen steken en vooral mensen ontmoeten. Verbinding maken. En hopelijk — al is het maar een beetje — bijdragen aan betere leefomstandigheden.
Als alles volgens planning verloopt, zijn we zondag 15 maart weer thuis. Tegen die tijd is bij ons in De Ontmoeting de keuken klaar. Een mooi idee is dat ook in Mago dan een keuken in gebruik zal zijn, zodat leerlingen daar dagelijks een goede en verantwoorde maaltijd kunnen krijgen. Twee plekken, ver uit elkaar, maar verbonden door hetzelfde doel.
Onze koffers zijn inmiddels goed gevuld — eigenlijk vooral met spullen voor anderen. Artikelen voor de school, voor de medische post en nog veel meer waar om gevraagd is. We verwachten met lichte, lege koffers terug te reizen, maar waarschijnlijk zelf juist zwaarder… gevuld met ervaringen, ontmoetingen en herinneringen.
“Ga met God en Hij zal met je zijn.”
In dat vertrouwen vertrekken we woensdag 4 maart naar Mago in Kenia.
Wordt vervolgd…
